Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2018-07-13 07:51

    Piechowice, Górzyniec, Michałowice, Pakoszów i Piastów to główni „bohaterowie” zarysu monograficznego Piechowic, wydanego przez Związek Gmin Karkonoskich. Zawartość jest bardzo bogata i obejmuje zarówno fotografie, jak i dokumenty, ludzi i uroczystości. Do publikacji dołączona jest płyta DVD

  • 2018-07-07 17:29

    Przewodnik obejmuje obszar całych Sudetów od Gór Łużyckich po Góry Odrzańskie na terenie Polski, Czech i Niemiec. Składa się z trzech części. Część pierwsza "Oblicze Sudetów" to ogólne informacje fizyczno-geograficzne, historyczne oraz o zagospodarowaniu turystycznym. Część druga to "ABC miejscowości" z obszaru Polski, Niemiec i Czech. Część trzecia Pasma Sudetów to opis szczytów i pasm w układzie fizyczno-geograficznym

  • 2018-04-28 09:46

    Gdy w 1995 roku miałem okazję otrzymać od autora książkę z dedykacją, przeczytałem ją od deski do deski w zaledwie dwa dni. Od tego czasu minęło sporo lat, ukazały się kolejne wydania „Zwyciężyć znaczy przeżyć”, co raz to grubsze, uzupełniane o kolejne rozdziały. Całkiem niedawno, nakładem wydawnictwa Bezdroża ukazało się czwarte wydanie książki, które objętością w niczym nie przypomina już pamiętnej książki w niebieskiej okładce sprzed niemal ćwierć wieku

  • 2018-04-27 07:34

    Wydawnictwo Compass znane było do tej pory przede wszystkim z turystycznych wydawnictw, które swym zasięgiem obejmowały Beskidy i Tatry. Od kilku lat jednak pojawiają się tytuły sudeckie, początkowo nieśmiało, teraz już coraz odważniej. Wśród oferty wydawnictwa mamy między innymi przewodnik po Głównym Szlaku Sudeckim, a także mapy Gór Złotych, Ziemi kłodzkiej, Masywu Śnieżnika i Gór Sowich. Najnowszym produktem jest mapa najwyższego sudeckiego pasma: Karkonoszy oraz Gór Izerskich

  • 2018-04-13 22:11

    Przedstawiamy Wlastimila Hofmana również jako człowieka poezji, w której, jak i w malarstwie, dawał wyraz swemu wewnętrznemu, duchowemu światu. Znaczącą część informacji o życiu artysty dostarczyła korespondencja jego i jego żony, udostępniona przez przyjaciół malarza i zbieraczy a także opowieści mieszkańców Szklarskiej Poręby. Materiał ilustracyjny w większości stanowią zdjęcia rodzinne Hofmanów oraz czarno-białe i barwne reprodukcje znanych i nieznanych obrazów malarza

Wizyt:
Dzisiaj: 28Wszystkich: 2735161

Którym szlakiem na Borową?

2018-07-11 21:27

     Sapałem jak lokomotywa. Borowa ma wysokość 853 m, a nachylenie zbocza, którym wiódł szlak, było takie, jak w najwyższych partiach Tatr. Podłoże jest tam ziemne, dosyć luźne, więc dobrze trzeba było wybierać miejsca do stawiania nóg. Co chwilę ze znajomą odpoczywaliśmy. Jednak zgodnie uznaliśmy, że pomimo tak trudnego szlaku, warto było wejść na szczyt. W bezpośrednim sąsiedztwie Borowej nie ma góry dorównującej jej wysokością, więc widok w każdym kierunku jest piękny i daleki. 

     Już podczas wchodzenia czarnym szlakiem pojawia się – coraz szersza z każdym metrem, panorama Wałbrzycha. Z wieży widoczne są: Góry Wałbrzyskie, w których znajduje się też Borowa i charakterystyczne dla tego pasma gór, widoczne z wielu miejsc Sudetów i jego pogórza – Chełmiec i Trójgarb, Karkonosze, Góry Suche, Masyw Ślęży, Góry Sowie. 

     Wieża widokowa na Borowej została wybudowana pod koniec ubiegłego roku z funduszy Gminy Jedlina-Zdrój, Gminy Wałbrzych i Starostwa Powiatowego w Wałbrzychu. Interesujący jest jej opis techniczny: "Wieża widokowa to konstrukcja stalowa, skręcana, tworząca kształt hiperboloidy jednopowłokowej o przekroju szesnastokąta". Używając bardziej przystępnego słownictwa, prezentuje się bardzo dobrze i wyróżnia się swoją nieszablonową konstrukcją.

     Na Borową najprościej jest dotrzeć jadąc z Wałbrzycha w kierunku Jedliny-Zdroju drogą nr 381. W Kamieńsku należy skręcić w prawo do Pokrzywianki i zaparkować na końcu drogi. Stąd już blisko do Przełęczy Koziej, na której znajduje się węzeł szlaków. Na Borową z tego miejsca prowadzą dwa szlaki: czarny i czerwony. Ten pierwszy na mapach, które mam, jeszcze nie jest zaznaczony, ale w terenie jest. 

     Znajoma wcześniej mówiła mi, że wejście czarnym jest bardzo strome. Stwierdziłem jednak, że niejednokrotnie chodziłem stromymi szlakami - przecież to są góry, zawsze może zdarzyć się odcinek o dużym nachyleniu. Ponadto zakładałem, że wejdę z jednej strony czarnym, a dla urozmaicenia, aby nie wracać tą sama trasą, zejdę czerwonym z drugiej strony. Te założenia w tym przypadku okazały się nie trafne. Ostre podejście jest długie – to nie byle jaki fragment o dużym nachyleniu, a co prawda las, przez który biegnie szlak jest fajny, to po drodze nie ma nic nadzwyczajnego i pod względem poznawczym trasę tę moim zdaniem można sobie odpuścić.

     Szlak czerwony okrąża Borową i prowadzi na jej szczyt z drugiej strony góry. Jest zdecydowanie bardziej komfortowy. Przez połowę trasy biegnie dobrą, utwardzoną, leśną drogą, a potem ścieżką. Co prawda krótki jej odcinek ma też duże nachylenie, ale i tak idzie się lepiej niż czarnym. Wejście czerwonym to dwa razy dłuższa droga. Jednak jeśli chodzi o czas, to chyba jest taki sam, ponieważ czarnym idzie się bardzo powoli i często trzeba odpoczywać. Wchodząc czerwonym można pokusić się o zejście czarnym. To dobra opcja do rozważenia dla osób, którym lepiej się schodzi niż wchodzi. Jednak nie uczyniłbym tego, gdyby było mokro, bezpośrednio po opadach, bo wtedy chyba się tam nie schodzi, a zjeżdża.

Tomek Nawrot
 

Galeria

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

  • turystka2018-07-17 21:55

    w ostatnią niedzielę wyszliśmy z Kamionki k. Rybnicy - nowym czarnym szlakiem przez Ptasie Rozdroże. To najkrótsza chyba droga na Borową z pięknymi widokami na G. Suche, tablicą informacyjną... Później schodziliśmy czerwonym a następnie niebieskim w kierunku Jałowca Wlk. 750 m n.p.m. z uroczą platformą widokową skąd piękna panorama przede wszystkim Jedliny. Niestety, zejście niebieskim do doliny Rybnicy jest krótko mówiąc karkołomne. Tego odcinka absolutnie nie polecam a nawet apeluję o modyfikację szlaku.

Komentarz
Facebook