Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2019-04-26 14:20

    W podróż po skalnym labiryncie Szczelińca Wielkiego zaprasza Anna Sikorska, przewodnik sudecki oraz kierownik schroniska PTTK Na Szczelińcu. W Górze zakochana od dziesięciu lat. Na niej mieszka i pracuje, ją fotografuje, po niej oprowadza i przekazuje swoją fascynację Górą każdemu, kto również chce Górę pokochać...

  • 2019-04-24 22:27

    Książka „Jan Nepomuk hrabě Harrach“, która w ubiegłym roku wydana została nakładem Krkonošskiego narodneho parku (KRNAP) uznana została za „książkę roku“ województwa libereckiego w kategorii „Monografie“. Ponad 300-stronicowa publikacja, dzieło Jana Luštinca, opisuje ze szczegółami życie i działalność jednego z najbardziej znanych szlachciców regionu Karkonoszy

  • 2019-04-15 22:19

    "Polska Jerozolima 1945-1950. Fenomen osiedla żydowskiego w powiecie dzierżoniowskim" to album zawierający kilkaset zdjęć z obszernymi opisami dotyczącymi społeczności żydowskiej w dolnośląskich miejscowościach: Dzierżoniów, Bielawa, Pieszyce, Piława Górna i Niemcza w latach 1945-1950. Publikacja ma format A4 i zawiera 176 stron

  • 2019-04-01 19:01

    Ta publikacja nie jest zwykłym przewodnikiem historycznym – jest niezwykłą historią miejsc i ludzi, którzy kiedyś mieszkali na Dolnym Śląsku. Jest też opowieścią o powojennym świecie żydowskim, którego już dzisiaj nie ma, a w latach 40. i 50. XX w. był ewenementem na skalę ogólnopolską. Na łamach książki nie znajdą Państwo suchych faktów historycznych – autorzy często oddają głos swoim bohaterom, sięgając do ich wspomnień i relacji publikowanych na łamach prasy żydowskiej

  • 2019-01-27 17:39

    Jest jednym z najcenniejszych gotyckich zabytków Dolnego Śląska. Jej ogromna skala i ponadprzeciętne wartości artystyczne od dawna wzbudzały zachwyt i zainteresowanie historyków sztuki oraz odwiedzających miasto. W opracowaniu zaprezentowano dzieje bazyliki w Strzegomiu – obfitujące w liczne znaki zapytania etapy jej wznoszenia, historie kataklizmów i wojen, które pozostawiły ślady na jej murach, a także omówiono cenne dzieła sztuki stanowiące wyposażenie świątyni

Wizyt:
Dzisiaj: 1255Wszystkich: 3428826

Nowy mieszkaniec wrocławskiego zoo

2019-03-15 07:14

     Pierwsze w Polsce oceanarium – Afrykarium, otwarto ponad 4 lata temu, wówczas znalazło tam dom aż 250 zwierząt. Wydawałoby się, że na tym koniec rozwoju. Jednak od tego czasu zamieszkało tu wiele nowych gatunków, jak golce, wiewiórki przylądkowe, pilchy afrykańskie, mureny, warzęchy czy kleszczaki afrykańskie. Teraz pojawia się w Dżungli Kongo kolejny, niezwykły gatunek - sorkonos czarno-rdzawy. To mały ssak, o długość ciała  zaledwie 30 cm i masie 700 g. To niezwykle rzadkie zwierzę w ogrodach zoologicznych. W zaledwie 9, żyją 33 osobniki. Do wrocławskiego zoo przyjechała para z zoo w Rotterdamie, który to ogród od wielu lat odnosi sukcesy w hodowli tego niewielkiego i mało znanego ssaka.

     -  Sorkonosy rdzawo-rude należą do jednego z 17 gatunków afrykańskich ryjówek słoniowych, zawdzięczających nazwę podobnie wyglądającej „trąbie” – mówi Radosław Ratajszczak, prezes wrocławskiego zoo. – Zamieszkują niewielki obszar Afryki – głównie Tanzanię i część Kenii. Prowadzą skryty tryb życia i właściwie niewiele o nich wiadomo. Podejrzewa się, że żyją w monogamicznych parach, samce są terytorialne, a na swoim terenie para buduje i utrzymuje nawet do 10 gniazd. W miocie z reguły są dwa młode, które pozostają w gnieździe do 3 tygodni. W środowisku naturalnym, sorkonosy żyją ok. 5 lat. 

     Wybieg dla nich stworzono przez wydzielenie fragmentu Dżungli Kongo w Afrykarium. W ten sposób powstało siedlisko życia zbliżone do środowiska występowania tych ssaków. Sorkonosy czarno-rdzawe (Rhynchocyon petersi) to endemity wilgotnych gór Udzungwa (do 2 300 m n.p.m.) i gęstych lasów tropikalnych Tanzanii oraz niewielkiej części Kenii. Te małe ssaki wyróżnia długa „trąba” używana do przewracania ściółki i wykopywania chrząszczy. Posiadają również długi język, który wykorzystują do zbierania owadów i ich larw. Dorosłe osobniki osiągają masę 350 - 700 gramów, przy długości ciała do 31 cm i długości ogona 25 cm. Choć same są drapieżnikami, to często muszą uciekać przed swoim wrogami - wężami i ptakami, dlatego ich tylne kończyny są znacznie dłuższe niż przednie. W ochronie życia pomaga im doskonały wzrok, słuch i węch. Nie komunikują się często ze sobą, nie dziwi więc fakt, że raczej nie używają głosu, ale za to w sytuacjach stresujących uderzają stopą lub ogonem w ziemię. Ponadto posiadają gruczoły zapachowe, wydzieliną których oznaczają teren. Gruczoły te znajdują się w okolicach odbytu, mostka, podbrzusza i stóp. 

     Choć żyją w monogamicznych parach, to jednak prowadzą samotniczy tryb życia, poza okresami rui u samic. Budują gniazda na ziemi, często u podstaw drzew. Wyściełają je suchą ściółką liściową. Nie należą do najbardziej troskliwych rodziców na świecie. Samiec właściwie wcale nie interesuje się młodymi, samica zaś zagląda do nich raz dziennie. Maluchy pozostają jednak dość krótko w rodzinnym gnieździe, bo zaledwie 3 tygodnie.

     - Nowe miejsce zasiedliła samica, którą opiekunowie nazywają Migotką. Urodziła się w 2017 roku w zoo w Rotterdamie, skąd przyjechała do nas w kwietniu 2018 roku. Bardzo dobrze się u nas zaaklimatyzowała i ma nawet swój przysmak – mieszankę mączników i świerszczy – mówi kierownik sekcji małych ssaków, Andrzej Miozga. – Proszę jednak pamiętać, że są to dzikie, nieoswojone zwierzęta, więc żeby zobaczyć Migotkę, trzeba chwilę postać, poczekać i bacznie obserwować wybieg. 

[Marta Zając-Ossowska - ZOO Wrocław]

 

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

Komentarz
Facebook