Czaszka św. Zdzisławy odnaleziona
Czaszka przed kradzieżą, fot. Radek Petrasek / PAP/CTK
W środę 13 maja media obiegła wiadomość o kradzieży czaszki świętej Zdzisławy z bazyliki śś. Wawrzyńca i Zdzisławy w Jablonnem v Podještědí. Do zdarzenia doszło we wtorek krótko po godzinie 18:00. Złodziej wykorzystał fakt, że alarm był wyłączony przed wieczorną mszą, a kościół był jeszcze pusty. Kapłan, który był w tym czasie w zakrystii, usłyszał podwójny huk i trzask tłuczonego szkła. Zorientował się, że hałas dochodzi od strony ołtarza św. Zdzisławy i Panny Marii. Kierując się w tę stronę, zauważył ciemną postać, która bardzo szybko wybiegła na zewnątrz.
Uciekającego, który odjechał sprzed kościoła taksówką, uchwyciła kamera miejskiego monitoringu. Policja opublikowała nagranie, które pozwoliło szybko namierzyć sprawcę.
Poszukiwania zaprowadziły funkcjonariuszy do Mladej Boleslavi. W czwartek 14 maja zatrzymano tam 53-letniego mężczyznę, dawnego mieszkańca Jablonnego, który oddał policji relikwię. Wyjaśnił, że nie zgadza się z wystawianiem czaszki na widok publiczny i chciał zapewnić jej prywatny pochówek… topiąc ją w rzece. W tym celu zalał ją betonem. Teraz specjaliści będą próbowali ją z niego wydobyć.
Mężczyźnie postawiono zarzut kradzieży, chuligaństwa i uszkodzenia mienia. Grozi mu 8 lat więzienia.
Zapytany o dalszy los relikwii arcybiskup praski Stanislav Přibyl uzależnił jej dalsze eksponowanie od umieszczenia za szkłem kuloodpornym i elektronicznego zabezpieczenia relikwiarza z bezpośrednią łącznością z posterunkiem policji.
Zdzisława z Lemberka (1220-1252/3 ), główna patronka diecezji litomierzyckiej i kraju libereckiego, urodziła się na zamku w Křižanovie niedaleko Valašského Meziříčí jako córka kasztelana brneńskiego Přibyslava. W wieku 15 lat została wydana za mąż za Havla z rodu Markvarticów, pana na Lemberku w północnych Czechach. Mieli razem czwórkę dzieci.
Zdzisława zasłużyła się dla czeskiego Kościoła poprzez pobożne fundacje. Przy wsparciu męża ufundowała szpital dla ubogich w pobliskim Jablonnem oraz klasztory dominikanów w Jablonnem i w Turnovie. Najbardziej znana była jednak z osobistej działalności dobroczynnej. Często odwiedzała chorych i otaczała ich opieką, przeznaczając na ten cel otrzymane od męża kosztowności. Zasłużyła się szczególnie podczas wojny domowej między królem Wacławem I, którego stronnikiem był jej mąż i królewskim synem Przemysłem. Udzieliła wtedy schronienia w murach lemberskiego zamku uciekinierom z okolicznych wiosek.
Była też szeroko znana jako uzdrowicielka. Dzięki lekom i maściom sporządzanym według receptur Alberta Wielkiego i brneńskich dominikanek oraz okładom z wody leczniczej ze źródła pod zamkiem, postawiła wielu chorych na nogi. Powszechnie uznawano ją za cudotwórczynię. Prawdopodobnie od jednego z chorych zaraziła się gruźlicą, która doprowadziła do jej śmierci w wieku 32 lat.
Została pochowana w krypcie kościoła dominikanów w Jablonnem. W XVIII w. jej czaszka, oprawiona w barokowy relikwiarz, została umieszczona w bocznym ołtarzu nowego kościoła św. Wawrzyńca. Została beatyfikowana przez papieża Piusa X w 1907 r. i kanonizowana przez Jana Pawła II w maju 1995 r. w Ołomuńcu.
Jest czczona jako patronka rodzin, współpatronka narodu czeskiego i główna patronka czeskiej prowincji dominikanów.