Kiełbaski z ogniska na Śnieżce? Czemu nie!
źródło: denik.cz / Fot. Michal Fanta
Karkonosze przeżywają letni najazd turystów. Najwyższe sudeckie góry stają się coraz popularniejsze, dość wspomnieć że w ubiegłym roku, według czeskich danych odwiedziło je niemal 4 miliony osób. W obecnym nie jest lepiej, w ciepłe i słoneczne dni na Śnieżce są prawdziwe tłumy. Z powodu dużej ilości turystów Karkonoski Park Narodowy wprowadził na popularnym szlaku wejściowym na Śnieżkę (tzw. zakosami) ruch jednokierunkowy – można nim tylko wchodzić na szczyt, zejście Drogą Jubileuszową.
O dużym zainteresowaniu Śnieżką i szlakami na grzbiecie Karkonoszy można przekonać się już w Karpaczu, czy w Pecu pod Sněžką, gdzie przy kasach biletowych obu wyciągów stoją długie kolejki oczekujących na wjazd. Zdarzają się dni, że w ogonku trzeba spędzić dwie, a nawet trzy godziny, a więc czas jaki wystarcza na piesze wejście na górę. Najgorzej jest pomiędzy 10:00 a 15:00, w pozostałym czasie ruch jest nieco mniejszy.
W mediach społecznościowych, ale i w artykułach prasowych, co jakiś czas pojawiają się informacje o turystach, którzy zachowują się w górach, jak na biwaku nad wodą, czy we własnym, przydomowym ogródku. Nie bacząc na zakazy i ochronę przyrody, wchodzą za barierki ochronne, depczą rosnące tam rośliny i pozostawiają swoje śmieci. Taki widok nie jest rzadkością na przykład na Śnieżce, na którą w pogodne dni wchodzi nawet ok. 10 tysięcy osób. Milan Blaha, właściciel Czeskiej Poczty na Śnieżce mówi, że był nawet przypadek rozpalenia ogniska!
Niefrasobliwość, a często głupota turystów nie zależy od kraju pochodzenia. W Karkonoszach przepisy łamane są zarówno przez Polaków, jak i Czechów, a najbardziej spektakularne przykłady znaleźć można zarówno w czeskiej, jak i polskiej prasie. Śnieżka jest miejscem szczególnym, bo z obu stron można na jej szczyt lub w jego pobliże dostać się łatwo wyciągiem. Powoduje to, że w masie ludzi przewalającej się przez wierzchołek jest wiele przypadkowych osób, które nie powinny się tam znaleźć. Na szczęście to mały promil całości, wciąż więc jest nadzieja…