Matka Boża znów patrzy na przechodniów
źródło: FB Bardo - na tropie tajemnic historii
W samym sercu Barda kryła się kapliczka, której przez lata nikt nie zauważał. Brudna szyba i kurz skutecznie ukrywały figurę Matki Bożej, a przechodnie przestali zwracać uwagę na ten fragment historii miasta. Dopiero interwencja pasjonatów lokalnej historii przywróciła kapliczce dawny blask, pokazując, że nawet drobny gest może odkryć skarb, który przez lata czekał na spojrzenia mieszkańców i turystów.
Kapliczka odkryta na nowo
– Na Głównej 13 szyba była tak brudna, że nie było nic widać – mówił w sierpniu 2025 r. Tomasz Karamon, prowadzący fanpage Bardo - na tropie tajemnic historii.
Dzięki fantastycznej ekipie, na którą zawsze można liczyć, kapliczka została odświeżona. Wystarczyło umyć szybę, by nagle ujawniła się figura Matki Bożej. Okazało się, że przez lata ukryta pod warstwą kurzu i sadzy, wciąż czekała na spojrzenia przechodniów.
– Dziś fantastyczna ekipa „Bardo - na tropie tajemnic historii”, na którą zawsze można liczyć, odświeżyła kapliczkę. I tyle. A może aż tyle. Nagle okazało się, że we wnęce jest figura Matki Bożej – mówi Tomasz Karamon.
Kapliczki, jak przypomina Joseph Wittig, teolog i pisarz, stawiano w miejscach, gdzie wydarzyło się coś, czego nie dało się opisać słowami. Był to znak, który pozwalał innym się zatrzymać, spojrzeć w górę i zamyślić się nad tym, co ważne. Historia takich miejsc sięga czasów pogańskich, kiedy ludzie wieszali wieńce na domach, rzeźbili kamienie lub zostawiali ofiary pod drzewami. Z czasem pojawiły się krzyże, kapliczki i figury świętych, które wpisano w fasady domów, przydrożne słupy i mury. Stały się częścią krajobrazu, a z czasem ludzie przestali je zauważać.
– Joseph Wittig pisał kiedyś, że ludzie stawiali takie kapliczki tam, gdzie wydarzyło się coś, czego nie potrafili opisać. Coś ważnego, co poruszyło ich głęboko – mówi Tomasz Karamon.
Nowa figura i życie kapliczki
Nie wystarczyło jednak samo umycie szyby. Tomasz Karamon postanowił osobiście wymienić rzeźbę w kapliczce. We wnęce stanęła teraz Matka Boża Bardzka dłuta Jana Giejsona, ubiegłorocznego stypendysty województwa dolnośląskiego.
– Dziś wróciłem na Główną 13 z drabiną, otworzyłem wnękę i wymieniłem rzeźbę. We wnęce stanęła teraz Matka Boża Bardzka dłuta Jana Giejsona. Patrzy na ulicę, na przechodniów, na ludzi, którzy czasem zapominają podnieść głowę – mówi pasjonat.
Kapliczka pod Trzynastką będzie żyła. Rzeźby będą się zmieniać co jakiś czas, kolejne prace Jana będą trafiać do wnęki, a drabina wracać regularnie. To prawdziwa galeria bez ścian, bez wernisażu i bez biletu – miejsce, przy którym można się zatrzymać, spojrzeć w górę i poczuć znaczenie historii w codziennym krajobrazie.
– Ta kapliczka była tu od dawna. Teraz znów jest widoczna. I znów ma coś do powiedzenia. Gdy będziecie przechodzić Główną, podnieście głowę. Tyle i aż tyle – stwierdza Karamon.
Kapliczka przypomina, że dbanie o takie miejsca to nie tylko troska o porządek, ale także o pamięć, tradycję i to, co niewidzialne w naszej codzienności. W Bardzie znów można spojrzeć w górę i zobaczyć, że drobne znaki historii wciąż mają moc poruszać, inspirować i przypominać o tym, co naprawdę ważne.
– Ludzie stawiali takie kapliczki tam, gdzie wydarzyło się coś, czego nie umiano opisać słowami. Zamiast mówić – stawiano znak. Żeby inni też mogli się zatrzymać i poczuć, że to miejsce ma znaczenie – podkreśla mieszkaniec Barda.
Matka Boża Bardzka stała się znakiem, który łączy przeszłość z teraźniejszością. Teraz każdy przechodzień może zobaczyć, że w zwykłym dniu kryje się historia, której warto poświęcić chwilę uwagi, podnieść głowę i zatrzymać się na moment refleksji.
