Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2021-05-06 23:51

    Kilka tygodni temu na rynku ukazała się mapa "Góry Kamienne i Wałbrzyskie", wydana przez jeleniogórskie wydawnictwo Plan, w skali 1:40 000. Nie musieliśmy długo czekać, by do rąk dostać także laminowaną wersję tej mapy. Mapy laminowane, czy też drukowane na tzw. papierze syntetycznym, cieszą się coraz większą popularnością, bo mimo że są droższe od wersji papierowych, to z pewnością posłużą znacznie dłużej

  • 2021-03-11 15:36

    „Śmierć, bale i skandale" to pozycja od lat ciesząca się dużym zainteresowaniem czytelników, którym już sam tytuł zdecydowanie sugeruje, jakiego rodzaju treści znajdziemy wewnątrz. Książka, którą trzymasz w rękach Drogi Czytelniku, otwiera nową serię, opisującą ciekawe i wystawne życie arystokracji od 1885 do 1945 roku. Przegląd 65 lat często niesamowitych i zapierających dech w piersiach przygód oraz historii przedstawicieli jednej z najbarwniejszych warstw społecznych

  • 2020-11-26 23:05

    Ukazująca się w roku jubileuszu 75-lecia polskiej administracji we Wrocławiu oraz 75-lecia wrocławskiego środowiska akademickiego książka w popularnonaukowy sposób przybliża powojenne początki funkcjonowania Uniwersytetu Wrocławskiego i ukazuje wysiłek podejmowany w tym zakresie przez Grupę Naukowo-Kulturalną pod przewodnictwem prof. Stanisława Kulczyńskiego

  • 2020-11-10 21:36

    Od lat panuje przekonanie, że w Karkonoszach nie ma regionalnej kuchni. Wszyscy są przekonani, że obecna kuchnia to przepisy pochodzące przede wszystkim z kresów. Myślimy tak dlatego, że spora część mieszkańców naszych terenów to potomkowie przesiedleńców z przedwojennych kresów Rzeczypospolitej. Nie jest jednak tak do końca. Przecież przed II wojną światową Karkonosze zamieszkiwane były przez ludność, która miała swoje przyzwyczajenia kulinarne

  • 2020-11-10 21:15

    „Geostrada Sudecka. Przewodnik geologiczny” jest trzytomową publikacją opisującą wybrane, interesujące pod względem geologicznym, miejsca w Sudetach i na ich przedgórzu. Geostradą Sudecką nazywana jest trasa turystyczna biegnąca od Bogatyni na północnym zachodzie do czeskiej Opawy

Które z n/w pasm jest Twoim ulubionym?
Sonda
Wizyt:
Dzisiaj: 3123Wszystkich: 10581857

Legenda o nocnym kowalu z Görlitz

2020-05-07 10:52

     Dawno temu żył w Görlitz kowal, który znany był ze swej pracowitości i solidności. Pracę swoją wykonywał zawsze z wielkim staraniem, ale zawistni ludzie szeptali, że nie do końca uczciwy był i że do kościoła nie zawsze w dzień świąteczny chodził. Pewnego razu w kuźni pojawił się jednooki, rudy młodzieniec, chłop jak dąb, który chciał zostać czeladnikiem u majstra. Ten nie chciał go początkowo, ale w końcu dał się przekonać. Wnet okazało się, że czeladnik ma smykałkę do kowalstwa i wszystko, co mu majster zleca wykonuje dokładnie i co ważne – szybko.

     Rozleniwił się majster przy swoim pomocniku, który wszystko za niego robił. Bywały dni, że majster nawet do kuźni nie zaglądał, będąc pewnym, że robota wre tam na całego. Z czasem wolał posiedzieć w oberży, piwa się napić, dobrze podjeść, niż do roboty się wziąć. Na siebie i majstra zarabiał młody czeladnik, ale pieniędzy ledwo już starczało na hulanki kowala.
 


 

     Pewnego wieczora przyjechał na czarnym koniu dziwny pan. Ubrany był cały na czarno, czarne włosy miał przyczesane, czarną bródkę równo przystrzyżoną i tylko czerwone pióro w kapeluszu stanowiło urozmaicenie czarnego stroju. Niezwykły gość zamówił ozdobną kratę, która miała zostać wmontowana do rodzinnego grobowca. Obiecał, że zapłaci sowicie, ale pod warunkiem, że robota zostanie wykonana do północy trzeciego dnia. Gdy kowal zobaczył mieszek ze złotem w rękach przybysza, zaśmiały mu się oczy, a znając umiejętności swego czeladnika, oświadczył butnie, że ciało i duszę jest w stanie zastawić, gwarantując wykonanie pracy według zlecenia. Czarny pan odrzekł na to: „Niech tak będzie, a jeśli uwiniesz się z robotą, poczwórnie zapłacę!”.

     Szybko spisano umowę, a że atrament w kałamarzu właśnie się skończył przy ostatnim słowie, podpisy złożono już własną krwią. Na stole znalazły się złote monety stanowiące zaliczkę, których część od razu kowal spożytkował na gorzałę i piwo.

     Rano obudził się z wielkim bólem głowy. Przywołał czeladnika i zlecił mu wykonanie zamówionej kraty, z surowym zastrzeżeniem, że musi być gotowa do północy trzeciego dnia. Zaśmiał się czeladnik i powiedział: „Ech panie, mogliście powiedzieć, że do południa będzie gotowa!”. Szybko zabrał się do pracy, a zadowolony kowal z kieszeniami pobrzękującymi złotem poszedł do karczmy. Zabawa była przednia, ale na trzeci dzień przypomniał sobie wreszcie o zleceniu. Zajrzał więc do kuźni, a tam pod ścianą stała pięknie kuta krata. Była niemal skończona, brakowało zaledwie jednego małego elementu – niedużego kółka, ale... po czeladniku ślad zaginął!
 


 

     Chcąc nie chcąc, kowal sam zabrał się do pracy. Rozpalił palenisko, żelazo rozgrzał i kuje potrzebny element. Uderza młotem raz i drugi i nagle... pach! Żelazo pęka! Raźno zabrał się do kolejnego, rozgrzanego do czerwoności kawałka metalu i znów to samo – po kilku uderzeniach żelazo pęka. Klnie na czym świat stoi, ale raz za razem zabiera się do roboty i wciąż to samo – potrzebnego elementu nie jest w stanie wykuć. Zrozumiał, że to złe moce maczają w tym swoje palce i zatroskał się nad swym losem. Przyszedł wieczór, nadeszła noc, zegar na wieży görlitzkiego ratusza zaczął wybijać północ. Czeka kowal, co się wydarzy. Po ostatnim uderzeniu zegara nastała cisza, po czym z wielkim hukiem rozwarła się pod kowalem ziemia i pochłonęła go.

     Od tego czasu kuje nieszczęśnik pod ziemią brakujący element kraty, aż mu się to uda. Żaden śmiertelnik nie jest w stanie mu pomóc. Wielu już próbowało wykuć i zamontować brakując kółko, ale zawsze albo w tajemniczy sposób znikało ono z niej, albo śmiałkom śniły się takie koszmary, że czym prędzej sami je zdejmowali.

     A mieszkańcy Górnego Rynku w Görlitz, zwłaszcza w jego północno-zachodnim zakątku, słyszą czasami w nocy stukania dochodzące spod ziemi. Czasami są równe, miarowe, a czasami szybkie, szaleńcze, jakby kowal wpadał w szał z bezsilnej złości...

Opracowanie i zdjęcia: Waldemar Brygier - naszesudety.pl na podstawie: "Dziedzictwo kulturowe Dolnego Śląska"
Fotografie pochodzą z restauracji Schankhaus Zum Nachtschmied w Görlitz. Na zdjęciach pan Dirk Heilmann, który zaprezentował legendę podczas study-touru dla dziennikarzy i przewodników
Galeria

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

  • Lusatiophilus2020-05-19 14:19

    Warum Görlitz auf Deutsch? Es gibt einen polnischen Namen (Zgorzelec), du musst ihn benutzen! Ist es wirklich so kompliziert? Und seit Görlitz, warum "Górny Rynek" und nicht Obermarkt? A jak szaleć to szaleć: Unsere Sedeten… Mi niemiecki nie przeszkadza, ale przeszkadza mi hybrydowy język, albo język bałaganiarski. Lubię porządek! I tradycyjnie znikam...

Komentarz
Facebook